Ilang

Kodri wis ngrampungake ilmu kasekten sing bisa digunakake kanggo bali menyang jaman biyen. Dheweke melajari ilmu kasebut saka wong tuwa sing kerep nggantung saka wit siji menyang wit liyane ing alas tapel wates desa.

Mbuh kepiye critane wong tuwa kaya ngono bisa nggantung kaya wong enom sing seneng banget selfie ing gedung pencakar langit terus di-unggah medsos. Ora mung mung nggantung, wong tuwa mau kayane uga bisa mabur.

Wong tuwa aneh iku ora nyandang klambi lan mung nganggo celana jero sing katone mbiyen putih namung saiki dadi abu-abu. Rambute dawa katon ora karumat.

Saka ndhuwur wit pinus, wong tuwa iku amung nolehake sirahe nalika Kodri mbengok nyeluk dheweke. Praupane nuduhake yen dheweke ora peduli karo Kodri.

Kodri tetep nyoba narik kawigatene. Kaping pisanan dheweke ngacungake sandhangan sing isih katon apik. Gagal. Kodri mikir, yen wong sing duwe ilmu dhuwur,  kudune minat marang buku.

Mangka wong lanang sing meh umur selawe taun iku langsung mlayu muleh, sanajan Kodri dhewe ora pati seneng banget karo buku, paling ora adhine sing isih sekolah mesthine duwe buku.

Dheweke nggoleki buku sing bisa narik kawigatene wong tuwa iku. Pranyata mung ana buku tematik. Ora ana liyane. Ora nyerah, Kodri nggoleki ing kamare kanca ing cedhak omah. Nyatane, amung ana buku TTS sing ana gambare wong wadhon nyandang bikini.

Kodri mikir maneh. Papan anane buku, yen ora ana ing toko buku, ana ing perpustakaan kutha. Sanalika Kodri mlayu mrana. Dheweke milih sawetara buku sing isine lan bobote katon abot. Sejarah, ekonomi, filsafat, apa maneh. Oh ya, ilmu sing bisa ndadekake wong dadi pejabat. Politik.

Dheweke njupuk buku-buku kasebut lan diduduhne saka ngisor wit pinus. Nanging, wong tuwa sing rambute dawa iku katone tetep ora nggagas. Banjur dheweke santai lungguh kanthi sikile sila ing cabang wit sing paling gedhe.

Dhuwit. Sapa sing ora pengin dhuwit? Dheweke nglumpukake kabeh barang ing omah sing bisa didol. Lumayan, diklumpukake, ketemu rong bundel luwih satus ewuan.

Diduduhake dhuwit iku. Suwe-suwe, wong tuwa mau nglirik. Kaya irung asu sing bisa mambu daging, irunge wong tuwa iku kaya bisa ngambu ganda dhuwit sing digawa Kodri. Enteng dheweke ngambang mudhun lan langsung nyedhak.

“Karepmu apa?” Pandelenge tetep tumuju marang dhuwit ing tangane Kodri. Nanging nalika Kodri ndehem, dheweke cepet-cepet nutup mripat lan lambene obah-obah kaya ngrapal japa mantra.

Kodri ngipas-ngipasake dhuwit ing ngarep irunge. Napase dadi saya abot lan saka cangkeme metu suara nggereng, katone wong tuwa iku nahan hawa nepsune sing wiwit njeblug kanthi ora teratur.

“Aku pengin bisa bali ing jaman mbiyen,” ujare Kodri.

“Kanggo apa?”

“Goleki Mimin.”

“Lha saiki ing ngendi, Mimin?”

“Dipangan wong lanang liya.”

“Apa sing nggawe awakmu percaya aku bisa nulung?”

“Amarga tumindakmu kaya wong sing bisa nggraji angin lan mindahne gunung.”

Krungu omongane Kodri sing koyo mengkana, wong tuwa kasebut malah gumuyu kanthi ora kepenak dirungokake. Kodri kaget weruh untune wong tuwa iku isine siung kabeh lan wernane ireng. Mambu bathang saka cangkeme wong tuwa mau sing marai Kodri meh wae muntah.

“Aku bakal mulang sampeyan carane bali ing jaman mbiyen. Nanging iki butuh wektu. ”

“Suwene?” Takone Kodri kanthi nguwat-nguwatake awak ben ora semaput.

“Yen diitung saka dhuwit sing sampeyan gawa kira-kira ana nek rong yuta, berarti paling ora butuh wektu seminggu.”

“Sing luwih cepet pira biayane?”

“Wolung yuta…. Ana?” Pitakone wong iku.

Kodri godhek.

“Ya nek ngono trimakake wektu seminggu.”

Sajrone wektu seminggu, Kodri lan wong tuwa iku, ing alas desa sinau ilmu kanggo bali menyang jaman biyen.

Saiki Kodri wis ing jaman putih abu-abu. Masa sing pengin dibaleni yaiku nyedhaki Mimin luwih dhisik sadurunge saingane menang. Dheweke ndeleng bocah wadon iku ing pojokan sekolah kanthi rambut dihiasi nganggo manik-manik coklat, warna sing disenengi Mimin.

“Hei, Min.” Sawise ndehem, Kodri unjuk salam. Nanging amarga sawetara sebab sing dijak omong ora peduli.

“Ora usah kakehan gaya. Aku iki uga Mimin masa depan. Aku wis ngerti akalmu. “

Kodri kamitenggengen.

“Dadi ….”

“Ya, aku teka mrene kanggo ngadohi sampeyan lan uga kanggo ngubah uripku.”

“Ha?! Tegese?!” takone Kodri sing isih bingung.

“Wingi aku omah-omah amarga dipeksa wong tuwa. Aku mrene kanggo nyedhaki Joni, senior sing daktresnani nanging durung dadi pacarku. “

“Kepiye carane awakmu tekan kene?”

“Padha kaya sampeyan. Apa ana cara liya? Wong tuwa iku marani aku banjur kandha yen sampeyan bakal nindakake kaya ngene. Jalaran aku ora seneng karo sampeyan lan ana kemungkinan aku bisa ngganti bojoku dadi Joni, aku ngetutake sampeyan mara mrene. ” Mimin nerangake.

“Nanging, kowe kok bisa ndhisiki?”

“Aku mbayar layanan eksklusif.”

“Pira?”

“Wolung yuta.”

Dhasar wong tuwa mata dhuwiten, batine Kodri. Dumadakan ana sawetara wong sing mlayu uga nganggo seragam SMA.

“Ana apa?” Bengoke Kodri.

“Ana petugas keamanan lintas dimensi,” wangsulane pemuda sing kayane dikenal Kodri.

“Ngendi?”

“Kae….” Nom-noman kasebut nuding, terus mlayu ngoyak kanca-kancane sing wis ndhisiki.

Kodri nyawang arah sing ditunjuk nom-noman kasebut. Jebule wong tuwa sing biyen mulang kodri iku. Kodri ora percaya. Dheweke ngusap mripate. Wong tuwa kasebut saiki nyandang klambi kepala sekolah lan dikancani karo sawetara wong sing nyandang klambi kaya Satpol PP.

Saka kadohan wong tuwa mau nduding Kodri lan Mimin. Lan kayane wong-wong iku padha nesu amarga praupane katon galak. Apa meneh padha nggawa penthungan uga borgol.

Sanajan sejatine Kodri pengin ngerti apa masalahe, nanging atine kepengin ndang mlayu saka papan kasebut.

“Ayo, Min, ayo mlayu,” jare Kodri karo nyekel tangane Mimin.

Kanthi setengah ati Mimin ngetutake Kodri mlayu saka wong-wong sing katon wengis mau.

***

Ana suara tetabuhan saka arah desa tumuju alas sing wewatesan karo desa kasebut. Sawetara warga desa, dikoordinasi dening Kepala Desa lan disusul Pak RW lan Pak RT, keprungu nabuh tampah, panci, wajan, lan macem-macem peralatan masak liyane. Wong tuwa Kodri bengok-bengok ngundang jeneng anake ing ngarepe barisan para warga desa.

“Ditabuh luwih banter maneh!” Ujare Pak Tirto, si dukun desa, sinambi ngipasi kebul menyan sing mambune sumebyar nyogrok irung.

Jenenge Kodri dipocapake kanth sesautan ditambahi bengokane Pak tirto sing lagi nyenyuwun marang makhluk apa wae sing nggawa Kodri supaya mbalekake Kodri.
Dina iki wis luwih saka pitung dina Kodri ilang. Ora ana wong siji-sijia sing ngerti. Pungkasane, ana salah siji kancane  sing ngerti Kodri nglamun ing ngisore wit pinus pinggir alas.
Saka kadohan dheweke weruh bocah mau lagi omong-omongan dhewe banjur cekikikan dhewe. Kancane – tukang golek kayu - pengin takon, nanging Kodri cepet-cepet mlayu mlebu alas. Dheweke pengin ngetutake nanging wis wengi. Mula kancane iku ora sida nyusul mlayu.

Sanajan wis bengi, wong-wong desa wis duwe kekarepan kanggo nerusake anggone nggoleki Kodri. Pirang-pirang obor semburat ing wayah wengi. Sawetara wong kesandhung oyod wit. Sajak mung kewan sing lewat ing jalur iki.

Dumadakan Pak RT sing ana ing barisan ngarep mandheg. Dheweke nduding obor sing kayane lagi nyedhak saka ngarep.

“Lah, ana klompok liyane,” kandhane Pak RT karo menehi isyarat supaya mandheg.

“Sapa kuwi?” Takone Lurah, karo ambegan sing wis mengkis-mengkis.

Pitakone Lurah entuk jawaban nalika ana pawongan metu saka mburi grumbul wit. Jebule Lurah saka desa sebelah karo rombongane.

“Sampeyan-sampeyan iki lagi nggoleki sapa?”

“Awake dhewe nggoleki Mimin,” wangsulane Lurah saka desa seberang.

Saknalika wong tuwa loro saka bocah loro sing ilang mau padha rangkul-rangkulan lan tetangisan.***


Cerkak ini bisa diunduh. Silahkan klik link di bawah:

Latest posts by Dani Nugroho (see all)
  • Ilang - September 9, 2021
Lair lan manggon ing Nganjuk. Ayahe Fakhri.

One thought on “Ilang

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top